Kitap Yurdum

Hasret önümde duran kara duvarlar gibi dururken...Sensiz sen olmadan yaşamak..Seninle ama sensiz yaşamak,nefes almadığını hissetmek.Aynada gözlerimin içine bakarken acı çektiğini görmek..
Buna rağmen hayata devam etmek ,sımsıkı tutunmak,gerilediğin bu hayata karşı bir adım daha atmak..
Sonra kendi bulmak ,bulabilmek..Bir çocuğun kaybettiği oyuncağını seneler sonra bulması gibi bir şeydir ,seneler sonra insanın kendini bulması..Kendini bulmuşsundur,artık kendi masalını yazmak ve en önemlisi bu masalın kahramanı olmak..Olabilirmiyim ki,sanırım ben ne kendi masalımın nede bir başka masalın kahramanı olamıcam..
Çünkü ben yorgunum,uykusuzum,korkuyorum,karanlıktayım..Belki cesaretimi toplayıp bir adım atabiliyorum,doğru ama ikinci adımımı atamıyorum buda doğru..Çünkü ben korkuyorum..
Karanlıktayım,kendi kendimi bile bulamıyacak kadar karanlıktayım..Bu karanlıktan çıkamıyacak düşüncesi beni çok düşündürüyo bazen..Gözlerimi ne kadar açarsam açıyım sadece görebildiğim kadarını görüyorum..
Kalbimin ışıklarını yakamıyorum..Hala kalbimin ışıklarını yakmayı ögrenemedim..Belki yaksam...Evet belki yakabilsem....
Mahidevran
Simurg Keyvan.....

çok başarılı bir yazı teşekkürler
canım benim bitanesin sen

Canııım..cevabın için çok teşşekkür ederim,yazılarımı beğenmene sevindim çok sevindim canım arkadaşım..hayatımda olman ve hep olacak olman çok güzel ve seni forumda görmekte çok güzel,seni çok seviyorum Günce...görüşürüz

ben de seni çok seviyorumm biricik arkadaşım
görüşürüz ben de sevdim burayı bu arada

Günce sen benim birtaneciksin

saol hilal cim